Θεατρική Ομάδα – Από την Ίδρυση στην Παράσταση
Ήταν μια βαθύτερη ανάγκη μου και ένας σταθερός στόχος η ίδρυση θεατρικής ομάδας στο 4ο Λύκειο Ζωγράφου όπου διδάσκω, αφενός γιατί πιστεύω στη θεραπευτική και λυτρωτική διαδικασία προετοιμασίας και ανεβάσματος μιας θεατρικής παράστασης, και αφετέρου γιατί η παρουσία μου στο συγκεκριμένο σχολείο στο οποίο φοιτούν και τα τέσσερα παιδιά μου, επέβαλε ηθικά την ανάληψη μιας κάποιας αισθητικής ή άλλης δράσης, η οποία ίσως βελτίωνε και αναβάθμιζε το ποιόν της καθημερινότητάς μας, ίσως έκανε λίγο πιο ελκυστικό το σχολείο σ΄όλους μας, ένα καθολικό ζητούμενο άλλωστε.
Η ευτυχής συγκυρία να συναντηθούν δύο πρόσωπα που εκατέρωθεν στήριξαν την πρωτοβουλία αυτή ήταν καθοριστική. Αναφέρομαι στο Διευθυντή του σχολείου τον κύριο Γ.Αντωνάρα, ο οποίος αφειδώς ενθάρρυνε και ουσιαστικά στήριξε την προσπάθεια, ενθουσιάστηκε μαζί μας, μας διευκόλυνε στο καθετί, μας χρηματοδοτούσε. Αναφέρομαι επίσης και κυρίως στο σκηνοθέτη-ηθοποιό και καθηγητή της δραματικής τέχνης- στο συνάδελφο Μπάμπη Σαρηγιαννίδη, ο οποίος ανέλαβε τα πάντα σκηνοθεσία, διδασκαλία, σύνθεση κειμένων, χορογραφία. Ώρες, πολλές ώρες, συνεχές σεμινάριο για μας που παρακολουθούσαμε και βοηθούσαμε σε κάθε βήμα. Εμείς, εγώ και οι συναδέλφισσες καθηγήτριες που πλαισίωσαν εξαρχής την ιδέα και με αρμονική συνεργασία αυτή έγινε πράξη. Είναι η Ρία Μοσχανδρέου, η Ειρήνη Παναγιωτοπούλου, η Βασιλική Γεωργούλα, η Κατερίνα Τζαμουράνη.
Ξεκινήσαμε τον Οκτώβριο. Έγινε η πρώτη συνάντηση με το σκηνοθέτη και την ομάδα, τα πρώτα παιδιά που προσέτρεξαν στο κάλεσμα. Ενδιαφέρον αλλά και απορία: τι παράσταση να ανεβάσουμε που είχαμε μόνο κορίτσια; στην πορεία όμως δειλά-δειλά προσχώρησαν κάποια αγόρια, αργότερα περισσότερα, δόθηκαν οι ρόλοι, άρχισαν οι πρόβες. Μεσημέρια και απογεύματα κάθε Πέμπτη του χειμώνα. Χανόμασταν στην ομάδα, στην παρέα, στη διδασκαλία του Μπάμπη Σαρηγιαννίδη. Ένας όμορφος κόσμος, μαθαίναμε, ακούγαμε, ανακαλύπταμε και προχωρούσε ο καμβάς του έργου. Δε θέλω να ξεχάσω αυτές τις Πέμπτες, αυτές τις συναντήσεις, είμαι ευτυχής που βίωσα την εσωτερική αναβάθμιση κατά την πορεία προς την παράσταση , την πορεία της δημιουργίας. Τα παιδιά ανακάλυπταν, υπάκουαν, έμπαιναν σε “καταστάσεις”, άνοιγαν το λόγο τους και την ψυχή τους, απελευθερώνονταν. Μια διαδικασία υπέροχη, που άλλωστε φάνηκε από τα αποτελέσματά της.
Η παράσταση δόθηκε και είχε μεγάλη επιτυχία. Ενθουσίασε τους μαθητές του Γυμνασίου, που πήγαιναν στο σπίτι κι έλεγαν “μπαμπά ξέρεις ποιος είναι ο Σουρής;”, που ξεσήκωσαν γονείς και φίλους να έρθουν στο σχολείο να δουν την παράσταση. Ενθουσίασε τους μαθητές του Λυκείου που αθόρυβα, με σεβασμό καμάρωναν και θαύμαζαν τους συμμαθητές τους. Ενθουσίασε τους καθηγητές και το Διευθυντή του Γυμνασίου, τον κύριο Μιχαηλίδη, στον οποίο ειδικά αναγνωρίζω την ενέργεια της φιλότητας, της συναισθηματικής συμμετοχής “μπράβο σ’ αυτό που έκαναν τα παιδιά μας!” Τέλος μαζί με όλους τους συναδέλφους καθηγητές του Λυκείου και το Διευθυντή μας που πηγαινοερχόταν σε κάθε παράσταση σηκώνοντας τα μανίκια κάνοντας σήματα “πάμε καλά, άψογα”, που είδε πέντε φορές την παράσταση, ο ενθουσιασμός απλώθηκε σ’όλη τη γειτονιά, στο δήμο, στους κατοίκους. Την επομένη δώσαμε επιπλέον παράσταση λόγω της αθρόας προσέλευσης των θεατών και του ομολογουμένως αδιαχώρητου. Έτσι εγκαθιδρύθηκε θριαμβευτικά η θεατρική μας ομάδα!
Η παράσταση βασιζόταν σε κείμενα του Γεωργίου Σουρή, κείμενα που γράφτηκαν περίπου 130 χρόνια πριν. Η διαχρονική τους αξία “δυστυχώς”, οι αλήθειες που ο Σουρής σατίριζε και καυτηρίαζε επαληθεύονται, “επιβιώνουν” στη σύγχρονη κοινωνία, στη ζωή μας. “Τα ίδια και τα ίδια” σε επίπεδο πολιτικής πραγματικότητας, οι βουλευτές που χωρίς όραμα διεκδικούν για το προσωπικό τους οικονομικό συμφέρον την ψήφο του λαού, οι απατηλές υποσχέσεις, η υποκρισία και η απάτη, οι κατά τόπους κομματάρχες και η ηθική της διαπλοκής. Σε επίπεδο κοινωνικό οι κατατρεγμένοι πολίτες υπό το βάρος της βαριάς φορολογίας αλλά και οι βολεμένοι δημόσιοι υπάλληλοι στη μακαριότητά τους, υποτιμώντας, ασεβείς στα γρανάζια της γραφειοκρατίας. Η οικονομική εξάρτηση στην ισχυρή Ευρώπη και στην πανίσχυρη Γερμανία, η αίσθηση της ταπείνωσης και η ανάγκη της αντίδρασης. Παράλληλα ο φόβος και ο διχασμός. Όμως το μήνυμα της συνειδητοποίησης της κατάστασης ωθεί στην απόδραση από “την υπόγεια την ταβέρνα”, από τη βολή της δήθεν ευτυχίας μας, γιατί δεν “είμαστε ευτυχείς εμείς εις την Ελλάδα”. Να αναλάβουμε δράση σε όλα όσα μας αφορούν, όπως έκανε και η Φλώρα της Περιφέρειας, όπως επιβάλλει η παιδεία και η ιστορία μας.
Η σκηνοθεσία ήταν άρτια. Ο Σαρηγιαννίδης είναι ένας μεγάλος δάσκαλος του θεάτρου. Οδήγησε τον κάθε μαθητή να εισχωρήσει στις “καταστάσεις” του ρόλου, να αναμοχλεύσει τα συναισθήματά του, να “γεννήσει τη δική του αλήθεια”. Το κάθε παιδί βίωνε και εξέφραζε την κάθε κατάσταση, έμπαινε σιγά-σιγά στα μυστικά να “χαράξει” την εκάστοτε διάθεση του προσώπου που υποδυόταν, να γίνει ένας (άλλος) ρόλος. Με υπομονή και με χιούμορ ο σκηνοθέτης καθοδηγούσε. Η παράσταση ντύθηκε με τραγούδι, με χορό, με εναλλαγές χαράς και συγκίνησης. Έντονα και πολλά συναισθήματα. Πολλά αγόρια και κορίτσια, πολλά χειροκροτήματα!
Ο Γιώργος Φασουλάς στο ρόλο του ενωματάρχη στον Αναπαραδιάδη και του τμηματάρχη στο Για λόγους ευθιξίας απέδειξε ένα γνήσιο υποκριτικό και κωμικό ταλέντο, που κυριολεκτικά στήριξε την παράσταση. Γνήσιος ενωματάρχης εποχής που κυνηγά τον κάθε πολίτη που παρανομεί, παραδοσιακός αδελφός που καίγεται να “ξεφορτωθεί”τη γεροντοκόρη αδελφή του, αλλά και σύγχρονος τμηματάρχης του δημοσίου που υποκρίνεται το θιγμένο, τον υπόλογο απέναντι στον πελάτη που θέλει δήθεν να εξυπηρετήσει ευαρεστήτως, τεμπέλης, μέλος παρέας τεμπέληδων.
Ο Χαράλαμπος Τζοβάρας, μοναδικός ερωτύλος δήμαρχος, ξεσήκωσε το κοινό με τις ατάκες αλλά και τις γκριμάτσες του. Έπειθε απόλυτα με τη στιβαρή του παρουσία, την καθαρότητα των διαθέσεων και εν τέλει την επιτυχημένη ενσάρκωση του ρόλου.
Η Αναστασία Χριστινάκη ως Φλώρα στην Περιφέρεια, σύζυγος προδομένη, αντιδρά δυναμικά, εύκολα περνάει από το κλάμα και την απόγνωση στο θυμό και την εκδίκηση. Αυτό όμως που μάγεψε το κοινό ήταν το τραγούδι της Αναστασίας, ένα μοναδικό ηχόχρωμα, μια υπέροχη φωνή-ένα χαρισματικό παιδί.
Ο Βασίλης Βολάκος ως δικηγόρος Αναπαραδιάδης έτρεξε, χτυπήθηκε, αγανάκτησε αλλά τελικά υπέκυψε στην ανάγκη να παντρευτεί την άσχημη γεροντοκόρη θεωρώντας ότι στο δίλημμα φυλακή ή γάμος καλύτερη επιλογή είναι ο γάμος! Φοβισμένος, εγκλωβισμένος χωρίς όμως να χάνει το χιούμορ του, ο Βασίλης έδωσε έναν περισσότερο ευαίσθητο παρά ιδιοτελή δικηγόρο.
Η Βίκυ Καραγιώργου μαθήτρια της Γ΄Λυκείου (όπως και ο Χαράλαμπος) τόλμησε εξαρχής να μπει στη διαδικασία παρά τις απαιτήσεις σε διάβασμα και ήταν μια στυλάτη με ένα υπέροχο κουστούμι βουλευτίνα. Υποδύθηκε πολύ καλά τη γεμάτη φιλοδοξία γυναίκα που χρησιμοποιεί την ομορφιά της για το σκοπό της, συνειδητά φιλάρεσκη μέσα στο δήθεν καθωσπρεπισμό της.
Ο Γιώργος Μπεληγιάννης βουλευτής της διαπλοκής, ανίκανος και ανίδεος χρησιμοποιεί τη γυναίκα του για να πάρει ψήφους, διαπλεκόμενος και εν τέλει γελοίος. Δυνατός ο Μπεληγιάννης στο λόγο προς το κοινό, στο “λαμόγιο” όταν τον ξεσκεπάζουν, έδωσε μια αληθινή διάσταση και όχι μια καρικατούρα του ρόλου.
Η Κατερίνα Χρυσούλη η πρωταγωνίστρια της παράστασης, αφηγήτρια, συνομιλήτρια του Σουρή, κραυγή αγωνίας της σύγχρονης Ελλάδας, πάσχουσα Ελλάδα και τέλος υπέροχη χορεύτρια. Αέρινη, εκφραστική, παρόλο που είχε τις λιγότερες πρόβες (γιατί πήρε πριν ένα μήνα περίπου το ρόλο) ξεχώρισε με το πάθος της.
Η Μαβίνα Τσατσαλίδη υποδυόταν τη Μελπομένη, τη γεροντοκόρη, τη στερημένη από γάμο γυναίκα, άσκημη και ανέραστη που όμως γοητεύτηκε από τον Αναπαραδιάδη και το όνειρό της πήρε σάρκα και οστά. Πολύ καλή η Μαβίνα με εσωτερικό παλμό.
Η Κατερίνα Πανδή έκανε τη Γλωσσού, την κουτσομπόλα, χαιρέκακη και τρελή σχεδόν, τρεφόμενη από τα μυστικά και τις αδυναμίες των άλλων. Αρκετά καλή με κίνηση, πειθώ και επικοινωνία με το κοινό. Ίσως περισσότερη χάρη από χαιρεκακία.
Βεβαίως οι μικρότεροι ρόλοι και τα χορευτικά συνέβαλαν απόλυτα στην επιτυχία της παράστασης: ο Αποστόλης Αμβροσιάδης στον υπάλληλο Α΄, δουλοπρεπής και νευρικός, φυγόπονος δημόσιος υπάλληλος, ο Γιάννης Τσίτος ως υπάλληλος Β΄και ως χωρικός, ο Γιάννης Παπαδόπουλος ως πελάτης σε δημόσια υπηρεσία, η Λυδία Παναγοπούλου – η ευχαριστημένη, η Ευγενία Καραμπεσίνη, ο Κωνσταντίνος Σαθουλόπουλος, ο Γιώργος Γκρέκας.
Τέλος δεν θα παραλείψω να αναφέρω και να σχολιάσω την υπέροχη γλώσσα του Σουρή. Έμμετρος λόγος ομοιοκατάληκτος σε καθαρεύουσα, όταν δραματοποιείται γίνεται μουσικότατος , πολύ ευχάριστος. Τα παιδιά γνώρισαν, αγάπησαν το λόγο αυτό και τον απέδωσαν με απόλυτη φυσικότητα, πραγματικά τον ανέδειξαν.
Της Αλεξάνδρας Γύφτου, Ζωγράφος 30 Απριλίου 2013 (Μεγάλη Τρίτη)
