Οι μαθητές «Ζωγράφισαν»!

Τι να πεις τώρα εκ των υστέρων για στιγμές πολύτιμες; Η Αλεξάνδρα και η Ειρήνη, οι «…συνάδελφες» και συνοδοιπόροι σ’ αυτή την απολαυστική διαδρομή, έγραψαν ήδη πολλά απ’ όσα θα ήθελα να πω… Αλλά σταθείτε, αρχίζουν κι έρχονται ξανά:

Δεν ξεχνάω, την πρώτη φορά στις πρόβες που ο Γιώργος τέντωσε το πηγούνι και γούρλωσε τα μάτια μπροστά στο Βασίλη, λέγοντας την πρώτη ατάκα του ρόλου του. Καλά που ήταν ήρεμος ο σκηνοθέτης μας ο Μπάμπης και δε μας … απέβαλε και τις 5 καθηγήτριες απ’ την αίθουσα, λόγω παροξυσμού γέλιου. Κι όταν ο Βασίλης μάζευε από κάτω τα τσιγάρα που του πέταξε απ’ την ταμπακιέρα ο …μέλλων πεθερός, προσπαθώντας ταυτόχρονα να μονολογεί κρατώντας παραμάσχαλα τα χαρτιά του, το καπέλο, και δε θυμάμαι τι άλλο. Κι όταν η Μαβίνα σούφρωσε τα χείλη θέλοντας να δείξει αξιοπρέπεια, σεμνοτυφία, αυτοσυγκράτηση, όλα μαζί, ενώ παράλληλα ήθελε να κρύψει ότι της είχε γυαλίσει ο δικηγόρος. Κι όταν ο Χαράλαμπος άπλωσε πρώτη φορά χερούκλες προς το … μαγουλάκι της Βίκυς, εκτελώντας με άνεση τις οδηγίες του σκηνοθέτη μας και το μάτι του έδειχνε να παίζει, ακόμα και σε προφίλ. Κι όταν η Βίκυ ούρλιαξε «σας παρακαλώ κυρ Δήμαρχε» και με τον ελιγμό που πήγε να κάνει παραλίγο να σαβουριαστεί έχοντας σε απόσταση αναπνοής τον …σάτυρο. Κι όταν ο Γιώργος πέταξε ένα «τω όντι», κι εμείς από κάτω –οι χαζομαμάδες- λυθήκαμε.. Κι όταν η Αναστασία πρωτοτραγούδησε και μας έπιασε ρίγος. Και μετά που κεντούσε το ρόλο της με πάθος. Κι όταν η Μαρία η Μπάλα πέτυχε την βλαχολεβέντικη προφορά της καλόγριας. Κι όταν η Χριστίνα πέτυχε το ύφος του στωικού συμβουλάτορα. Κι όταν η Κατερίνα έγινε γλωσσού με περισσότερη χαιρεκακία απ’ ότι στην αρχή, όπως και ήταν … πρέπον. Κι όταν η Λυδία ξεστόμισε με ζήλο εκείνο το «Με δέρνει!». Κι όταν ο Κώστας πήρε το απλανές ύφος του ζάβλακα κι επαναλάμβανε λόγια των χωρικών με θαυμαστή… επίδειξη υψηλού I.Q. Και που ο Γιώργος συνέτρεξε να βοηθήσει τις τελευταίες μέρες ως χωρικός και νεοφώτιστος οπαδός της Φλώρας. Κι όταν ο Αποστόλης, (που πάντα στις πρόβες ψόφαγε για …λεμονορίψεις), έτρεξε στο άλλο σκετς να εκτελέσει τις οδηγίες του τμηματάρχη περπατώντας σα ζαβό, πάντα κατά σκηνοθετική παραγγελία, με απόλυτη σοβαρότητα και φυσικότητα. Κι όταν ο Γιάννης-υπάλληλος γονάτισε με τάχα έντρομο ύφος μπροστά στον ταγμα- συγγνώμη-, τμηματάρχη. Κι όταν ο Γιάννης-πελάτης πέτυχε το προσωπείο του αποσβολωμένου και μετά άρπαξε το όπλο κραυγάζοντας με πειθώ. Κι όταν οι τρεις δημόσιοι υπάλληλοι σωριάστηκαν στις καρέκλες σα σακιά μ’ ένα τεράστιο «Ουφ». Κι όταν ο Γιώργος-τμηματάρχης σήκωσε το ακουστικό λέγοντας «Έλα, έλα ρε Μήτσο, ναι, ναι, έφυγε» και απογείωσε την ανατροπή του σκετς με τρόπο απολαυστικό. Κι όταν η Κατερίνα-αφηγήτρια μας έστειλε πάλι, -γιατί το έκανε κι άλλες στιγμές-, κύματα ανατριχίλας, μ’ εκείνο το «Ελλάδα, τα παιδιά σου….».

Και τον τρόπο που ο Μπάμπης, ο σκηνοθέτης μας, μετέστρεψε την καυστικότητα του Σουρή σε θρηνητικό αλλά παρηγορητικό συνάμα κύκνειο άσμα μιάς παράστασης καθαρτικού κλαυσίγελου, μιας παράστασης-βάλσαμο για αποκαρδιωμένους πολίτες μιας χώρας που προσπαθεί να γλύψει τις πληγές της εκεί που δε φτάνει, στο σβέρκο ας πούμε, που της κάθισαν επί χρόνια ξένοι και συντοπίτες.

Ελάχιστα ήταν αυτά από τα στιγμιότυπα που μού έρχονται στο νου. Θα προσθέσω μόνο (τι μόνο δηλαδή, που άρχισα να γράφω και σταματημό δεν έχω) τα παρακάτω:

Όπως τα είπε (;;;) κι ο Σουρής
και όπως λέμε πάλι εμείς,
οι μαθητές Ζωγράφισαν!
Και στου Ζωγράφου, σάστισαν.
Κόσμος συνέρρευσε πολύς.
Το διευθυντή, λόγω τιμής, τον έπιασε ο …ακάθιστος.
Απ’ το καμάρι, … ολάνθιστος.
Επήγαινε κι ερχότανε.
(Εντός, ψιλοτρωγότανε).
Εμείς οι καθηγήτριες, βοηθοί και παραστάτες
μια στις κουρτίνες μπαίναμε, μια παίρναμε τις στράτες.
Μαντίλια για το ξέβαμμα, συρτάρια για τις σταρ
που ντύνονταν και γδύνονταν, με άγχος, μα και …χαρ’! (με χάρη, ντε!)
Στα παρασκήνια τρέμανε
μην τύχει και μπερδεύανε
σκηνές, ατάκες, λόγια
αθώους ή λαμόγια.
(Μα όταν βγαίναν στη σκηνή
Πόσο εξαίσια φωτεινοί!)
Ο Βουλευτής κι ο Δήμαρχος καβάλα στα γαϊδούρια
πίσω η Φλώρα κι ο λαός να τους ορμάν με γιούρια,
λεμόνια να υπερίπτανται,
του Τενεκέ η συμβία να καλύπτεται,
η αίθουσα με χάχανα και θέρμη να εγκρίνει
κι ο Μπάμπης ο μαέστρος σιωπηλά να διευθύνει.
Υπάλληλοι να παίζουνε σε ρόλους ευθιξίας
κι ο δικηγόρος ξέπνοος στα νύχια των Αρχών, της εξουσίας…
Μια βλάχα Ηγουμένισα να μας δηλώνει «Γέννησα!»
στο καμαρίνι μια γλωσσού ν’ αγωνιά, «Τους έπεισα;»
Ένας λαμόγιος Τενεκές να κάνει πως δεν ξέρει
πως ο λιγούρης Δήμαρχος «παντού» βάζει το χέρι.
Ο Φασουλέτος να μουτζώνει την Ευρώπη
κι ο Περικλής να τον τραβάει απ’ το μανίκι, «Μα τι τρόποι!»
Μια ανέραστη και άσχημη γεροντοκόρη
να θέλει να υπαντρευτεί κυνηγημένο αγόρι.
Πελάτης στο δημόσιο να ψάχνει νάβρει άκρη
κι η αίθουσα να σείεται από γέλια. (Μαύρο δάκρυ).

Αυτά και άλλα… παίχτηκαν, στο Τέταρτο το Λύκειο
γι αυτό και γράφω το άσμα αυτό, το επινίκιο.
Αν τύχει και βρεθώ του χρόνου στα ίδια μέρη
μακάρι πάλι να μπορώ να βάλω κανα χέρι,
σε σάτιρα, ή μονόπρακτα, σε ποίηση, τραγωδία,
Σουρή, ή Μποστ, ή Σοφοκλή, ή Ρίτσο, ή Καββαδία
ελπίζοντας η Ελλάδα να ελαφρύνει απ’ τα βαρίδια
να μη στενάζει λέγοντας… «Τα Ίδια και τα ίδια».

(Θέλουμε Συμ-Παράσταση Λαέ!)

Πολλά ευχαριστώ στην Αλεξάνδρα Γύφτου, τη συνάδελφό μου, που ξεκίνησε το όλο εγχείρημα (και βρήκα κι εγώ την ευκαιρία ξανά να χωθώ στα πλοκάμια του ερασιτεχνικού θεάτρου που με συναρπάζει), στη Βάσω, την Ειρήνη και τη Ρία, στα παιδιά όλα που μου χάρισαν διαλείμματα απόλυτα αναγκαίας και ουσιαστικής χαλάρωσης από την επώδυνη κάποιες φορές ρουτίνα της εκπαιδευτικής καθημερινότητας, στο διευθυντή μας που … όπως προείπα, πηγαινοερχόταν και δύσκολα έκρυβε τη συγκίνησή του.

Και βέβαια, σε ποιον άλλο; Φυσικά στο Μπάμπη Σαρηγιαννίδη! Το …σκηνοθεταρά και παιχταρά και με το συμπάθειο δηλαδή. Το σκηνοθέτη-ηθοποιό-καθηγητή που ξέρει να ακροβατεί ανάμεσα στη συγκίνηση και την ιλαρότητα. (Πρέπει όλοι να τον δουν να υποδύεται… κοροϊδευτικό λυγμό ή χορευτικό νάζι). Εύχομαι να συνεχίσει αυτή τη σημαντική προσφορά, δώρο δροσιάς σε όλα τα σχολεία που τιμά με την παρουσία του, σε σχολεία της χώρας μας που υποφέρουν από ξηρασία για λόγους, ανάμεσα σε άλλους, και εγκατάλειψης εκ μέρος της πολιτείας.

Ας ξαναζωγραφιστούν λοιπόν τα τείχη και οι τοίχοι κι ας ευφρανθούν τα μάτια και τα αυτιά μας από πρόσωπα τέτοιων μαθητών, και στου Ζωγράφου, και παντού.

Μάιος 2013
Κατερίνα Τζαμουράνη, Καθηγήτρια Αγγλικών